Pragmata - Review

Shooters die nog echt iets nieuws doen zijn zeldzaam geworden. Zeker bij grote publishers voelt innovatie vaak als een risico dat ze liever vermijden. Juist daarom is Pragmata zo'n verrassing. Het doet iets anders, iets eigens, en misschien nog wel belangrijker: het speelt gewoon ontzettend lekker.

Pragmata begint met een simpel uitgangspunt. Hugh reist naar de maan om de Cradle te onderhouden, een faciliteit waar Lunafilament wordt gewonnen, een bijzonder mineraal dat wordt gebruikt voor een gigantische 3D-printer. Zodra Hugh arriveert, gaat het alleen meteen mis. De printer draait door en begint niets anders meer te produceren dan agressieve robots. Tijdens zijn zoektocht komt Hugh Diana tegen, een android die een stuk belangrijker blijkt dan je in eerste instantie denkt, en samen proberen ze te achterhalen wat er precies is gebeurd. Het verhaal doet wat het moet doen en blijft onderhoudend, maar mist net die laag die echt blijft hangen. Hugh blijft bijvoorbeeld opvallend vlak en momenten zoals zijn reden om überhaupt naar de maan te gaan – "het leek me gewoon gaaf" – zorgen ervoor dat het verhaal nooit echt binnenkomt.

Waar Pragmata écht indruk maakt, is in de gameplay.

Waar Pragmata écht indruk maakt, is in de gameplay. Alles draait om bewegen, schieten en hacken, en dat hacken doe je via de knoppen op je controller, waarbij elke knop een richting op het hackveld vertegenwoordigt. In het begin voelt dat even onwennig, maar zodra het klikt ontstaat er een ritme waarin alles samenkomt. Vijanden zijn namelijk pas echt kwetsbaar nadat Diana ze heeft gehackt. Kogels doen op zichzelf niets, maar zodra een zwakke plek zichtbaar wordt heb je een kort moment om toe te slaan. Je ontwijkt een aanval, hackt in beweging, ziet dat ene moment ontstaan en duikt er meteen op met het juiste wapen voordat het weer verdwijnt.

Die keuzes worden steeds uitgebreider naarmate je verder komt. Met Lim upgrade je niet alleen je wapens, maar speel je ook nieuwe vaardigheden vrij voor Diana die het hacken veranderen, zoals bonusnodes die extra voordelen geven tijdens het hacken. Ze kan er maar een paar tegelijk bij zich dragen en ook die gaan snel kapot, waardoor je tijdens gevechten constant blijft schakelen en verzamelen. Hughs pak groeit mee met jouw speelstijl, met upgrades die je meer mobiliteit, overlevingskracht of schade geven. Samen zorgt dat ervoor dat je niet alleen beter wordt, maar ook echt voelt dat je jouw manier van spelen vormgeeft.

En dat is waar Pragmata echt binnenkomt. Gevechten voelen niet als losse momenten, maar als één groot, chaotisch geheel waarin alles tegelijk gebeurt. Terwijl projectielen om je heen vliegen en vijanden druk blijven zetten, ben jij bezig met het lezen van de situatie en het zo efficiënt mogelijk oplossen van wat er voor je ligt. Het voelt minder als schieten en meer als een puzzel die je onder druk uit elkaar trekt – snel, agressief en constant in beweging. Die constante variatie houdt de game fris, met nieuwe vijanden, omgevingen en ideeën die op precies het juiste moment worden geïntroduceerd.

Ook de boss fights tillen dat gevoel nog een stap verder. Die zijn groots, chaotisch en voelen alsof de game even alles loslaat. Vijanden gooien complete structuren naar je toe, arena's worden uit elkaar getrokken door gigantische laserstralen en jij probeert ondertussen het overzicht te bewaren terwijl je blijft hacken en schieten. Tussen al dat geweld door brengt Diana juist weer een verrassend warme energie. Haar gedrag is ontwapenend en zorgt voor kleine momenten waarin je jezelf erop betrapt dat je even moet glimlachen. Dat gevoel trekt door naar de basis, waar je naast upgrades ook rustige momenten hebt die de wereld net wat persoonlijker maken.

Technisch en visueel laat Pragmata nergens steken vallen. In mijn playthrough van ongeveer vijftien uur is er geen moment geweest waarop de game inzakte. De actie blijft strak, de presentatie blijft indrukwekkend en alles voelt afgewerkt. Die speelduur klinkt misschien kort, maar zoals je van Capcom mag verwachten zit er genoeg in om opnieuw te spelen. Het helpt ook dat de game met een prijs van vijftig euro een stuk toegankelijker is dan veel andere releases.