Sint Maarten

Penyelidikan arkeologi di pulau Saint Martin telah mengenal pasti rangkaian petempatan pribumi yang merangkumi tempoh dari milenium keempat SM hingga abad ke-15. Penduduk terawal bergantung pada hasil laut, pemburuan dan pengumpulan sumber semula jadi. Mereka kemudian diikuti oleh masyarakat petani dan nelayan yang bertutur dalam bahasa daripada rumpun Arawak serta mempunyai hubungan perdagangan dengan pulau Caribbean lain dan tanah besar Amerika Selatan.^[5]

Tapak arkeologi menghasilkan tembikar, perkakas batu, cangkerang, sisa haiwan dan bahan lain yang menunjukkan perubahan dalam pola pemakanan, teknologi dan hubungan perdagangan selama beberapa milenium. Bukti tersebut bercanggah dengan gambaran lama bahawa pulau itu tidak mempunyai sejarah manusia sebelum ketibaan orang Eropah.

Menurut catatan tradisional, ekspedisi Christopher Columbus melihat pulau itu pada pelayarannya yang kedua ke Caribbean pada 1493. Sepanyol menuntut kedaulatan terhadap pulau tersebut, tetapi tidak membangunkan penempatan besar atau pentadbiran kekal pada peringkat awal.

Belanda mula menduduki bahagian pulau itu pada awal dekad 1630-an kerana kepentingan garam dan kedudukannya di antara laluan perdagangan Caribbean. Sebuah kubu dibina di tanjung yang menghadap Great Bay dan Little Bay. Tentera Sepanyol menawan kedudukan tersebut pada 1633 dan menguasai pulau itu selama kira-kira 15 tahun.

Selepas Sepanyol meninggalkan pulau tersebut pada 1648, penduduk serta pegawai Perancis dan Belanda kembali. Wakil kedua-dua pihak menandatangani Perjanjian Concordia pada 23 Mac 1648. Perjanjian itu mengatur pembahagian pulau dan menggalakkan kerjasama serta kebebasan pergerakan tertentu di antara kedua-dua wilayah.^[6]

Bahagian utara berkembang di bawah pemerintahan Perancis, manakala bahagian selatan berada di bawah kuasa Belanda. Sempadan darat di antara kedua-duanya tidak dipisahkan oleh pagar atau pusat pemeriksaan tetap. Hubungan keluarga, pekerjaan, perdagangan dan kebudayaan terus merentasi sempadan sepanjang zaman kolonial hingga kini.

Pada abad ke-18, Philipsburg berkembang di jalur tanah sempit di antara Great Bay dengan Great Salt Pond. Bandar tersebut menjadi pusat pentadbiran, perdagangan dan eksport garam bagi bahagian Belanda.

Penjajah Perancis dan Belanda membangunkan ladang yang menghasilkan gula, kapas, tembakau, indigo serta hasil pertanian lain. Mereka membawa orang Afrika yang diperhambakan untuk bekerja di ladang, rumah, bengkel dan kolam garam.^[7]

Pengeluaran garam menjadi salah satu kegiatan ekonomi terpenting di bahagian Belanda. Air laut dibiarkan menyejat di Great Salt Pond dan kolam-kolam lain sebelum garam dikumpulkan, diangkut ke Philipsburg dan dieksport. Kerja tersebut dilakukan dalam keadaan panas dan berat, terutamanya oleh tenaga kerja keturunan Afrika.

Perancis memansuhkan perhambaan di bahagian utara pulau pada 1848. Kedekatan sempadan terbuka melemahkan keupayaan pemilik hamba di bahagian Belanda untuk terus menguatkuasakan perhambaan kerana orang yang diperhambakan dapat melarikan diri ke wilayah Perancis. Walau bagaimanapun, pemansuhan undang-undang secara rasmi di jajahan Belanda hanya berkuat kuasa pada 1 Julai 1863.^[10]

Selepas pemansuhan perhambaan, pengeluaran gula dan beberapa kegiatan ladang merosot. Garam terus dihasilkan untuk suatu tempoh, tetapi persaingan antarabangsa serta perubahan teknologi akhirnya mengurangkan kepentingan industri itu.

Pada penghujung abad ke-19 dan awal abad ke-20, ramai penduduk berhijrah atau mencari pekerjaan di pulau lain. Ekonomi tempatan bergantung pada perikanan, pertanian kecil-kecilan, perdagangan dan perkapalan.

Sint Maarten diisytiharkan sebagai pelabuhan bebas cukai pada abad ke-20. Dasar tersebut menggalakkan perdagangan runcit dan kemasukan barangan import. Pembangunan penerbangan awam selepas Perang Dunia Kedua seterusnya menjadikan pulau itu lebih mudah dicapai oleh pengunjung antarabangsa.

Pelancongan berkembang pesat mulai dekad 1950-an dan 1960-an. Hotel, restoran, pusat peranginan, kasino, kedai bebas cukai, marina dan syarikat pengangkutan dibangunkan, terutama di sekitar Philipsburg, Simpson Bay, Cole Bay, Maho dan kawasan Lowlands.

Pembinaan kemudahan pelabuhan kapal persiaran di Point Blanche dan peluasan Lapangan Terbang Antarabangsa Puteri Juliana mengukuhkan Sint Maarten sebagai hab pelancongan serta pengangkutan bagi bahagian timur laut Caribbean.

Pada 1951, Sint Maarten, Saba dan Sint Eustatius membentuk Wilayah Pulau Kepulauan Windward dalam Antillen Belanda. Piagam Kerajaan Belanda pada 1954 memberikan Antillen Belanda pemerintahan sendiri dalam kebanyakan hal ehwal dalam negeri.

Sint Maarten menjadi wilayah pulau tersendiri pada 1983. Dalam pungutan suara pada 23 Jun 2000, majoriti pengundi memilih supaya Sint Maarten memperoleh kedudukan sebagai negara berautonomi dalam Kerajaan Belanda.^[1][8]

Rundingan antara kerajaan pulau, Antillen Belanda dan Belanda berlangsung selama sedekad. Antillen Belanda dibubarkan pada 10 Oktober 2010. Curaçao dan Sint Maarten menjadi negara konstituen, manakala Bonaire, Sint Eustatius dan Saba menjadi badan awam dalam negara Belanda.

Status baharu memberikan Sint Maarten perlembagaan, parlimen, kerajaan, undang-undang dan pentadbiran sendiri. Walau bagaimanapun, pertahanan, kewarganegaraan Belanda dan sebahagian besar hubungan luar kekal sebagai perkara bersama Kerajaan Belanda.

Sint Maarten terdedah kepada taufan Atlantik. Antara ribut besar yang pernah menjejaskan negara ialah Taufan Donna pada 1960, Luis pada 1995, Lenny pada 1999 dan Irma pada 2017.

Taufan Irma melintasi kawasan tersebut sebagai taufan Kategori 5 pada September 2017. Angin kencang, hujan dan ombak ribut merosakkan rumah, hotel, sekolah, hospital, lapangan terbang, pelabuhan, rangkaian elektrik serta kemudahan komunikasi.^[9]

Bencana itu menyebabkan kemerosotan besar dalam pelancongan dan kegiatan ekonomi. Kerajaan Belanda menyediakan dana pembinaan semula yang diuruskan melalui Dana Amanah Pemulihan, Pembinaan Semula dan Daya Tahan Sint Maarten dengan sokongan Bank Dunia.

Program pembinaan semula meliputi Lapangan Terbang Antarabangsa Puteri Juliana, hospital, sekolah, perumahan, pengurusan sisa, perlindungan sosial, pendigitalan pentadbiran dan kesiapsiagaan menghadapi bencana.

Sint Maarten terletak di bahagian selatan pulau Saint Martin dalam rangkaian Kepulauan Leeward. Pulau ini terletak di selatan Anguilla, di barat laut Saint Barthélemy dan di timur Kepulauan Virgin Amerika Syarikat.

Keseluruhan pulau Saint Martin mempunyai keluasan sekitar 87 kilometer persegi. Saint-Martin di sebelah utara merangkumi kira-kira 53 kilometer persegi, manakala Sint Maarten di sebelah selatan mempunyai keluasan 34 kilometer persegi.^[4]

Pulau tersebut terletak di atas dataran dasar laut yang dikenali sebagai Tebing Anguilla. Bentuk muka buminya terdiri daripada bukit gunung berapi purba, lembah, pesisir berbatu, pantai berpasir, kolam air masin dan lagun.

Bahagian barat terdiri daripada kawasan tanah rendah yang dihubungkan dengan bahagian timur melalui beting pasir. Beting tersebut membentuk Laguna Simpson Bay, salah sebuah lagun tertutup terbesar di Caribbean. Laguna itu dibahagikan oleh sempadan antara Sint Maarten dengan Saint-Martin.

Great Salt Pond terletak di sebelah utara Philipsburg dan dipisahkan daripada Great Bay oleh jalur tanah sempit. Kolam tersebut memainkan peranan penting dalam sejarah industri garam, tetapi kawasan sekitarnya kini telah banyak dibangunkan.

Petempatan utama termasuk Philipsburg, Lower Prince's Quarter, Cole Bay, Simpson Bay, Dutch Quarter, Cul de Sac, St Peters, Belair dan kawasan Maho serta Lowlands.

Sint Maarten mempunyai iklim savana tropika. Musim yang lebih kering lazimnya berlangsung dari Januari hingga April, manakala hujan lebih banyak turun antara Ogos dengan Disember.^[4]

Suhu purata tahunan ialah kira-kira 27 °C. Angin pasat dari timur dan timur laut membantu mengurangkan kesan suhu serta kelembapan. Purata hujan tahunan ialah sekitar 1,047 milimeter, tetapi jumlahnya boleh berubah dengan ketara dari setahun ke setahun.^[4]

Pantai timur lebih terdedah kepada angin dan ombak Atlantik, manakala pantai selatan serta barat daya biasanya mempunyai perairan yang lebih terlindung.

Sint Maarten terletak dalam jalur taufan Atlantik. Musim taufan rasmi berlangsung dari Jun hingga November. Taufan, ribut tropika dan sistem hujan boleh menyebabkan angin kencang, banjir, tanah runtuh, ombak ribut, hakisan pantai dan kerosakan infrastruktur.

Ekosistem daratan merangkumi hutan malar hijau bermusim, belukar luruh tahan kemarau, tumbuh-tumbuhan berduri, kawasan kaktus, gua batu kapur dan tumbuh-tumbuhan pantai. Kawasan hutan asli yang masih ada tertumpu di cerun curam, rabung dan puncak bukit.^[4]

Ekosistem pesisir dan marin merangkumi kolam, bakau, padang lamun, pantai, terumbu karang, dasar berpasir dan pulau-pulau kecil luar pesisir. Kawasan tersebut menjadi habitat burung laut, penyu, ikan, mamalia marin, jerung, pari dan pelbagai invertebrata.

Taman Laut Man of War Shoal terletak di selatan Philipsburg dan mempunyai keluasan sekitar 3,100 hektar. Ia ditubuhkan pada 31 Disember 2010 sebagai kawasan perlindungan pertama Sint Maarten yang diiktiraf melalui undang-undang. Taman itu merangkumi terumbu karang semula jadi, bangkai kapal dan terumbu buatan serta diuruskan oleh Nature Foundation Sint Maarten.^[11]

Pembangunan pesisir yang padat, pemusnahan bakau, pencemaran, air buangan, pelupusan sampah, hakisan, spesies invasif dan tekanan pelancongan menjejaskan alam sekitar. Perubahan iklim meningkatkan risiko pemanasan laut, pelunturan karang, kenaikan aras laut, kemarau serta taufan yang lebih merosakkan.

Kebergantungan negara pada pelancongan menjadikan perlindungan pantai, terumbu karang dan landskap semula jadi penting dari sudut ekologi dan ekonomi.

Perkara 1(2) Perlembagaan Sint Maarten menetapkan bahasa Belanda dan bahasa Inggeris sebagai bahasa rasmi.^[1] Bahasa Belanda digunakan dalam perundangan, urusan kehakiman, komunikasi dengan institusi kerajaan Belanda dan sebahagian sistem pendidikan. Bahasa Inggeris pula merupakan bahasa utama dalam kehidupan harian, komunikasi massa, perdagangan dan industri pelancongan.^[19]

Banci merekodkan bahasa yang paling kerap digunakan dalam setiap isi rumah, bukannya bahasa ibunda atau semua bahasa yang dikuasai oleh setiap individu. Bahasa Inggeris merupakan bahasa utama dalam 70.6 peratus isi rumah pada 2022, meningkat daripada 56.3 peratus pada 1992. Bahasa Sepanyol menduduki tempat kedua dengan 13.2 peratus, diikuti bahasa kreol sebanyak 7.8 peratus dan bahasa Belanda sebanyak 3.0 peratus.^[18]

Bahagian isi rumah yang menggunakan bahasa Inggeris sebagai bahasa utama meningkat secara berterusan antara 1992 dengan 2022. Sebaliknya, bahagian yang menggunakan bahasa kreol, bahasa Belanda dan Papiamentu menurun. Penggunaan bahasa Sepanyol kekal agak stabil sejak 2001, manakala bahagian isi rumah yang menggunakan bahasa Cina meningkat antara 2011 dengan 2022.^[18]

Kepelbagaian bahasa turut mempengaruhi sistem pendidikan. Pihak berkuasa sekolah rendah boleh memilih bahasa Inggeris atau bahasa Belanda sebagai bahasa pengantar, walaupun kebanyakan sekolah yang menerima pembiayaan kerajaan menggunakan bahasa Inggeris. Pada peringkat menengah, bahasa pengantar bergantung pada sistem pendidikan dan peperiksaan yang digunakan oleh sekolah berkenaan.^[19]

Pendidikan wajib terpakai kepada semua kanak-kanak berumur antara empat dengan 18 tahun yang menetap di Sint Maarten. Kanak-kanak diwajibkan berdaftar dan mengikuti pendidikan di sekolah yang diiktiraf sehingga penghujung tahun persekolahan apabila mereka mencapai umur 18 tahun atau memperoleh kelayakan menengah yang ditetapkan oleh undang-undang.^[20] Ibu bapa atau penjaga bertanggungjawab memastikan kanak-kanak menghadiri sekolah, manakala pihak sekolah perlu melaporkan ketidakhadiran yang tidak beralasan.^[21]

Sistem pendidikan menggabungkan unsur sistem Belanda, Caribbean, Amerika Syarikat dan Kanada. Pendidikan rendah sebahagian besarnya dilaksanakan melalui sistem pendidikan berasaskan asas, manakala pendidikan menengah menyediakan beberapa laluan akademik dan vokasional yang berbeza mengikut sekolah, bahasa pengantar dan sistem peperiksaan.^[19]

Sekolah yang mengikuti sistem Belanda menawarkan program seperti voorbereidend secundair beroepsonderwijs (vsbo), hoger algemeen voortgezet onderwijs (havo) dan voorbereidend wetenschappelijk onderwijs (vwo). Sekolah berbahasa Inggeris pula menyediakan murid bagi peperiksaan Caribbean Examinations Council, termasuk Caribbean Certificate of Secondary Level Competence (CCSLC), Caribbean Secondary Education Certificate (CSEC) dan Caribbean Advanced Proficiency Examination (CAPE). Sesetengah sekolah swasta menawarkan International Baccalaureate, program sekolah tinggi Amerika Syarikat atau Ontario Secondary School Diploma.^[19]

Institusi pendidikan tinggi utama ialah Universiti St. Martin, yang berkembang daripada sebuah institusi latihan yang ditubuhkan pada awal 1980-an dan dirasmikan secara rasmi pada 1989. Pada peringkat awal, universiti itu menawarkan ijazah bersekutu dalam bidang perniagaan dan seni liberal am, selain program hospitaliti dan pelancongan. Universiti tersebut kemudiannya memperluas program pendidikan, latihan profesional dan pendidikan berterusannya.^[22]

National Institute for Professional Advancement (NIPA), yang ditubuhkan pada 2013, menyediakan pendidikan vokasional dan teknikal yang berorientasikan latihan amali. Programnya merangkumi bidang seperti kejururawatan, automotif, pemasangan elektrik, pentadbiran perniagaan, seni kulinari dan hospitaliti, teknologi maklumat dan komunikasi, maritim, penyelenggaraan harta serta penjagaan sosial.^[23]

American University of the Caribbean School of Medicine ialah sekolah perubatan swasta yang berkampus di Cupecoy. Pelajar program Doktor Perubatan mengikuti lima semester sains perubatan di Sint Maarten sebelum meneruskan latihan klinikal di hospital gabungan di Amerika Syarikat atau United Kingdom.^[24]

Pilihan program pendidikan tinggi dalam negara dibatasi oleh saiz penduduk dan pasaran pendidikan Sint Maarten. Oleh itu, sebahagian pelajar melanjutkan pengajian di Aruba, Amerika Syarikat, Belanda atau negara Eropah lain, sama ada untuk mengikuti program yang tidak ditawarkan di Sint Maarten atau untuk memperoleh pengalaman pendidikan yang lebih luas.^[19]

Pengangkutan darat di Sint Maarten bergantung terutamanya pada rangkaian jalan raya. Pengangkutan awam terdiri daripada bas mini berlesen, teksi dan bas persiaran, manakala kereta persendirian dan kereta sewa memainkan peranan penting dalam perjalanan harian penduduk dan pelawat.^[27][28] Bas mini menghubungkan kebanyakan petempatan utama di kedua-dua bahagian pulau, tetapi perkhidmatannya tidak beroperasi sebagai rangkaian transit berjadual seperti yang terdapat di bandar besar.^[28]

Jalan utama membentuk rangkaian yang menghubungkan bahagian Belanda dengan Saint Martin, iaitu bahagian Perancis di utara pulau. Orang ramai dan kenderaan boleh bergerak antara kedua-dua wilayah tanpa pemeriksaan atau formaliti sempadan yang rutin.^[28] Walau bagaimanapun, kebergantungan tinggi pada kenderaan bermotor, kapasiti jalan yang terhad dan jumlah kereta sewa yang banyak menyumbang kepada kesesakan, khususnya pada musim pelancongan dan waktu puncak. Penilaian Bank Dunia pada 2019 mengenal pasti Philipsburg, Little Bay dan Cul de Sac sebagai antara kawasan yang mengalami kesesakan serius, dengan purata kelajuan di beberapa lokasi kurang daripada 10 kilometer sejam pada waktu puncak.^[29]

Rangkaian jalan juga mempunyai laluan alternatif yang terhad di beberapa kawasan. Keadaan ini boleh mengganggu pergerakan penduduk atau memencilkan petempatan apabila jalan utama terjejas akibat banjir, gelombang ribut atau kejadian cuaca melampau.^[29] Jambatan Causeway merentasi bahagian barat Lagun Simpson Bay, menghubungkan kawasan berhampiran Cupecoy dan lapangan terbang dengan Cole Bay, serta menyediakan laluan alternatif kepada jalan di sekitar Simpson Bay.^[30]

Lapangan Terbang Antarabangsa Puteri Juliana terletak di Simpson Bay, di bahagian barat Sint Maarten. Lapangan terbang ini merupakan pintu masuk udara utama negara dan sebuah hab pengangkutan serantau yang menghubungkan pulau itu dengan destinasi di Caribbean, Amerika Utara, Eropah dan Amerika Latin. Ia turut menyediakan sambungan ke pulau-pulau berdekatan seperti Anguilla, Saba, Sint Eustatius dan Saint Barthélemy.^[31]

Hujung barat landasan pacunya terletak bersebelahan Pantai Maho. Pesawat yang menghampiri landasan pacu 10 terbang terus di atas pantai pada altitud kurang daripada kira-kira 30 meter, menjadikan kawasan itu terkenal dalam kalangan peminat penerbangan dan pelancong.^[32] Kedudukan pantai yang begitu hampir dengan landasan turut menimbulkan risiko keselamatan. Hembusan jet daripada pesawat yang berlepas boleh menyebabkan kecederaan serius dan mengakibatkan kematian seorang pelancong pada 2017.^[33] Pihak berkuasa juga melarang penggunaan dron tanpa permit dan perbuatan melontar objek ke arah pesawat dalam zon pendekatan lapangan terbang.^[34]

Bangunan terminal mengalami kerosakan besar apabila Taufan Irma melanda Sint Maarten sebagai taufan kategori 5 pada September 2017. Penerbangan komersial disambung semula menggunakan kemudahan sementara, manakala pembinaan semula terminal dilaksanakan secara berperingkat supaya lapangan terbang dapat terus beroperasi. Projek tersebut dibiayai melalui gabungan dana daripada Tabung Amanah Pembinaan Semula Sint Maarten yang dibiayai oleh Belanda dan diuruskan oleh Bank Dunia, Bank Pelaburan Eropah serta sumber lapangan terbang sendiri. Terminal yang dibina semula dibuka pada November 2024 dengan peningkatan terhadap ketahanan bangunan, kecekapan tenaga dan kemudahan penumpang.^[35]

Kemudahan Kapal Persiaran dan Kargo Dr. A. C. Wathey di Point Blanche merupakan pelabuhan utama Sint Maarten. Kemudahan ini mengendalikan kapal persiaran, kargo berpeti kemas, kargo am, bahan api dan perkhidmatan maritim. Dermaga keduanya, yang dibuka pada 2009, meningkatkan keupayaan pelabuhan untuk menerima beberapa kapal persiaran besar secara serentak.^[36]

Terminal kargonya beroperasi sepanjang masa dan berfungsi sebagai pintu masuk utama bagi barangan import. Pelabuhan ini turut menjadi pusat pengagihan serantau bagi kargo yang dihantar ke pulau-pulau jiran, termasuk Anguilla, Montserrat, Saint Barthélemy, Saint Kitts dan Nevis serta Antigua dan Barbuda.^[37]

Perkhidmatan feri penumpang persendirian menghubungkan Sint Maarten dengan Anguilla, Saba, Sint Eustatius, Saint Barthélemy serta Saint Kitts dan Nevis. Bobby's Marina di Philipsburg merupakan salah satu pusat pelepasan utama, manakala beberapa perkhidmatan dan lawatan laut berlepas dari Simpson Bay. Laluan, kekerapan dan titik pelepasan berbeza mengikut destinasi dan pengendali.^[38]

Jambatan Simpson Bay, yang secara rasmi dinamai Jambatan John Sainsborough Lejuez, terletak di pintu masuk Lagun Simpson Bay dari Laut Caribbean. Jambatan boleh buka ini dikendalikan oleh Simpson Bay Lagoon Authority Corporation dan dibuka mengikut jadual beberapa kali sehari bagi membolehkan kapal layar, kapal pesiar persendirian dan kapal lain memasuki atau meninggalkan lagun. Lalu lintas jalan raya dihentikan sementara ketika jambatan dibuka.^[30]