La Kantoj
| La Kantoj | |
|---|---|
| epopeo | |
| Aŭtoroj | |
| Aŭtoro | Ezra Pound |
| Lingvoj | |
| Lingvo | angla lingvo |
| Eldonado | |
| Eldondato | 1917 |
| Ĝenro | epopeo |
La Kantoj (angle The Cantos) estas nefinita poemo de la usona poeto Ezra Pound, konsiderata unu el la majstraĵoj de modernisma literaturo.
La unuaj poemoj estis publikigitaj en la revuo Poezio en 1917 ; tra la jaroj, la Kantoj fariĝis la ĉefa verko de Pound, pri kiu li daŭre laboris ĝis 1966. La unua kompleta eldono, publikigita en 1970, enhavas entute 117 kantojn. Kvankam la verko ricevis senfervoran akcepton, precipe pro siaj eksplicitaj referencoj al la itala faŝismo, ĝi estas internacie rigardata kiel signifa kaj influa kontribuo al la angla-usona poezio.
Revenantaj temoj en la epopeo inkluzivas la kompleksajn interrilatojn inter ekonomiaj sistemoj, registaro, kulturo kaj intelekta historio tra malsamaj epokoj kaj regionoj de la mondo (de antikva Ĉinio tra usona sendependeco ĝis la Unua Mondmilito). Centra temo, kiu eliras el la sintezo de la diversaj kantoj, estas la rilato inter pasinteco kaj estonteco, tradicio kaj utopia revo.
La fruaj poemoj estas forte influitaj de la akcepto fare de Ezra Pound de poetoj kiel Homero, Ovidio, Danto kaj Rémy de Gourmont, same kiel diversaj politikistoj kaj ekonomikistoj; ili ankaŭ enhavas rememorojn pri junularaj vojaĝoj al Eŭropo. Pound verkis Kantojn 72 kaj 73 en la itala, inspirita de la eventoj de la fino de la Dua Mondmilito; ili enhavas, krom antisemitaj motivoj, malferman subtenon de faŝismo. Kantoj 52 ĝis 61 traktas la historion de antikva Ĉinio.
La verko enhavas multajn referencojn al monda historio (ekz. al John Adams, Thomas Jefferson, Benito Mussolini), same kiel la personajn spertojn de la aŭtoro. Oftaj aludoj al literaturaj klasikaĵoj, inkluzive de Katulo, la verkoj de provencaj trobadoroj, Guido Cavalcanti; referencoj al ili servas, interalie, kiel esprimo de sinteno al difinita rolulo aperanta en la teksto (la uzo de la poetiko de exemplum, d:Q1993117). Filozofoj kaj teologoj estas cititaj, inkluzive de: Konfuceo, Aristotelo, Plotino, Johano Skoto Eriguena, Rikardo de Sankta Viktoro, same kiel aliaj figuroj, ekz. Cunizza da Romano (d:Q2254800), Wolfgang Amadeus Mozart. Malgraŭ multaj erudiciaj referencoj, ofte misprezentitaj, la aŭtoro kredis, ke La Kantoj estu legitaj sen komentoj kaj kontraŭis piednotojn. La poetiko de la verko estas modernisma, kvankam bazita sur Tradicio kaj transdonanta tion, kio estas plej bone enhavita en ĝi.
Frapa trajto de la teksto estas la ofta uzo de citaĵoj en diversaj antikvaj klasikaj lingvoj (inkluzive de la greka, la latina kaj la ĉina) el literaturaj, historiaj, ekonomiaj kaj aliaj verkoj. Ĉi tiu tekniko malfaciligas la legadon de la verko kaj estis la temo de multe da studoj kaj komentoj. La komplekseco de la poemo estas plue plifortigita per aludoj al historiaj eventoj, kaj el la antikva mondo ĉe la Mediteraneo kaj la Malproksima Oriento, kaj el Antaŭkolombia Ameriko kaj antaŭmoderna kaj moderna Eŭropo (Italio, Provenco, Anglio).
La sekcio Pisan Cantos (“Pisan Songs”, 1948), inkluzivante kantoj 74-84, verkita dum li estis internigita en uson-okupita Italio kiel militkaptito, fariĝis konata kiel La Pizaj Kantoj, kaj gajnis la Bollingen-premion en 1949.
En Esperanto
[redakti | redakti fonton]Notindas ke, La infana raso, ĉefverko de Esperanto, estas parte influita de La Kantoj.